öreigi
lýsingarorðör-eigi
and ör-eiga, adj. also used as a noun, want, destitution.
2. ‘out of owning,’ poor, destitute, Al. 5; ef sá maðr er ö. er þá kirkju á, N. G. L. i. 388; ef sá maðr andask er öreigi er, ok er engi maðr skyldr at gjalda skuldir hans, Grág. i. 408; öreigi ok féþurfi, Fms. ii. 80; ef þeir menn eru á skipinu er búa ómegðar-búi, ok sé menn öreiga, K. Þ. K. 90; tólf aura öreiga-mund, N. G. L. i. 27, 54, see mundr.