þjaka
sagnorð
að, a later form from þjökka, see below; þjaka and taka make a rhyme, 23. 12: [ tjaaka]:— to thwack, thump, smite, hence to afflict: with , þóknist honum að þjaka, þitt hold örkumslum með, : with , þeir hafa bæði hrakt og hrjáð, hrundið og þjakað honum, 9. 7.
2. in the þjakaðr, worn, fainting, exhausted; móðr ok þjakaðr af umgangi þeirra, ii. 452; var hón þjökuð mjök, of one saved from drowning, 62; hann var þjakaðr mjök af kulda, i. 331; þjakaðr af göngu ok erviði, iii. 366; var hann mjök þjakaðr, 17 new
Skammstafanir og tilvitnanir
- prop.proper, properly.
- acc.þolfall (e. accusative)
- l. c.loco citato.
- dat.þágufall (e. dative)
- part.lýsingarháttur (e. participle)
- Ed.edition, editions, edited.
- Pass.Passiu-Sálmar.
- Ivar AasenIvar Aasen’s Dictionary, 1850.
- Fas.Fornaldar sögur. (C. II.)
- Þórð.Þórðar saga hreðu. (D. V.)
- Bs.Biskupa sögur. (D. III.)
- Fb.Flateyjar-bók (E. I.)
- Bárð.Bárðar saga. (D. V.)