STÖÐ
nafnorðkvenkyn
f., gen. stöðvar, pl. stöðvar; [staðr. standa; A. S. stæð; Engl. stead, in roadstead; cp. Lat. stātio]:—a berth, harbour; stýr þú hingat eikjunni, ek mun þér stöðna kenna, Hbl.; ef hvalr rekr í stöð manns, … er í stöðinni liggr … er stöðina á, er um gengr stöðina út, N. G. L. i. 252: esp. in plur., þeir kómu í þær stöðvar, … ok lögðu skipit undir mels-höfða, Sd. 147; í þær stöðvar er átti Sveinn konungr ok leggja þeir skip sín í lægi, Fms. xi. 70; þeir kómu í stöðvar Gorms konungs síð um aptan, 15.
2. metaph. place; ok verðr sá at skilja af stöð (from the context) er ræðr skáldskapinn um hvárn kveðit er konunginn, Edda 92.
3. stöðvar, dwelling-places = Gr. ἤθεα; á sömu stöðvum, freq. in mod. usage.
II. in local names; Stöð, the harbour in Skard in western Icel.; fara ofan í Stöð, lenda í Stöðinni: Stöðvar-fjörðr, Landn.; whence Stöðfirðingar, m. pl. the men from S., id.