stökkva
óflokkað
t (ð), a causal to the preceding, to cause to spring, make start, propel, drive, with ; s. úaldar-flokki þessum, vii. 263; sumum stökti hann brott, i. 98; ek stökta í brott Steinari, Ísl. ii. 215; þeir hafa stökt honum norðan, 304, 35; hann stökti honum ór landi, vi. 27; hví er þér stökt ór landi, 31; vér munum ríða at sem harðast ok s. í sundr (break) fylkingu þeirra, 12.
II. to sprinkle; hón hafði stökkul í hendi ok stökkvir of hús, i. 195; með því skyldi s. hlautinu á mennina, i. 139; stökti hann vígðu vatni um allt skipit, ii. 178; vatn stökt of hús, Pr. 474; ef þú stökkvir á með honum, 544. 39: to be sprinkled, hann stökkvir blóði himin ok lopt, 8.
Skammstafanir og tilvitnanir
- dat.þágufall (e. dative)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Eb.Eyrbyggja saga. (D. II.)
- Dropl.Droplaugar-sona saga. (D. II.)
- Hkv. Hjörv.Helga-kviða Hjörvarðssonar. (A. II.)
- Orkn.Orkneyinga saga. (E. II.)
- Bs.Biskupa sögur. (D. III.)
- Hkr.Heimskringla. (E. I.)
- Hb.Hauks-bók. (H. IV.)
- EddaEdda. (C. I.)