STÚRA
nafnorðkvenkyn
u, f. gloom, despair; Steingerðr hefir steypt mér í stúru, S. (his lady love) has steeped me in gloom, made me unhappy, Kormak; ekki er mér (manni?) at stúru gaman, a gloomy mind has no happiness, Mkv. 22, cp. Hm. 94; en er hann heyrði þetta, þá drap honum í stúru, he was stunned and downcast, Barl. 8. stúru-maðr, m. a care-worn man, Valla L. 208.