Yrða

dirfa

sagnorð
ð, (vide djarfr), to dare, always with the pronoun separated or suffixed, dirfask or d. sik, with to dare, xi. 54, Ísl. ii. 331; d. sik til e-s, to take a thing to heart, 88, 656 A. I. 36: , dirfask, to dare; bændr dirfðusk mjök við Birkibeina, became bold, impudent, ix. 408; er þeir dirfðusk at hafa með höndum hans píslar-mark, vii. 195; engi maðr dirfðisk at kveðja þess, i. 83, 114; dirfask í e-u, þá dirfðumk ek í ræðu ok spurningum, I grew more bold in speech, 5.
Skammstafanir og tilvitnanir
  • reflex.reflexive.
  • infin.nafnháttur (e. infinitive)
  • Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
  • Al.Alexanders saga. (G. I.)
  • K. Á.Kristinn-réttr Árna biskups. (B. III.)
  • Sks.Konungs Skugg-sjá. (H. II.)