fæla
sagnorð
1. d, [fála], to frighten, drive away by fright. ii. 110; ok þá í braut, 104: to be frightened, of horses or the like; svá at landvættir fældisk við, 258; ef menn skaka eðr skella at hrossum svá at þau fælisk við, ii. 234, vi. 335; fældusk hestar Grikkja, 142, i. 8; þetta fælask Skrælingjar, 424.2. ð, [ fœla from fúl], to fool, mock, 44; þeir mundu skjótt hafa fælt þik ok svá verit, 14, 18; lesi hann, fyrr en fæli, librum Machabaeorum, 22.
Skammstafanir og tilvitnanir
- f.kvenkyn (e. feminine)
- reflex.reflexive.
- i. e.id est.
- Grág.Grágás. (B. I.)
- Nj.Njála. (D. II.)
- Landn.Landnáma. (D. I.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Al.Alexanders saga. (G. I.)
- Bs.Biskupa sögur. (D. III.)
- Þorf. Karl.Þorfinns saga Karlsefnis. (D. II.)
- Clem.Clements saga. (F. III.)
- El.Elis saga. (G. II.)