feigr
lýsingarorð
, [this interesting word still remains in the Dutch a veeg man and in the fey; fæge, early veige; in feig, but in an altered sense, coward, craven, whence feig]:—in popular language a man is said to be ‘fey’ when he acts in an unusual or strange manner, as when a miser suddenly becomes open-handed, say, eg held hann sé feigr, I hold that he is ‘fey;’ feigð; or when a man acts as if blinded or spell-bound as to what is to come, and cannot see what all other people see, as is noticed by Scott in a note to the Pirate, 5; again, the Scottish notion of wild spirits as foreboding death is almost strange to the , but seems to occur now and then in old poetry, mad, frantic, evil; svá ferr hann sem maðr, he fares, goes on like a ‘fey’ (mad) man, 47 (in a verse); alfeig augu = the eyes as of a ‘fey’ man, (in a verse); feigr (mad, frantic) and framliðinn (dead) are opposed, 12; feikna fæðir, hygg ek at feig sér, breeder of evil, I ween thou art ‘fey,’ 3. 31, and perhaps in 33, where the words feigir menn evidently mean evil men, inmates of hell; also 12, where feigr seems to mean mad, frantic, out of one’s mind:— Scott’s striking picture of Kennedy in Guy Mannering.
II. death-bound, fated to die, without any bad sense, 10; the word is found in many sayings—fé er bezt eptir feigan, 62; skilr feigan ok úfeigan, i. 139, iii. 409; ekki má feigum forða, Ísl. ii. 103, vi. 417, viii. 117; ekki kemr úfeigum í hel, 117; ekki má úfeigum bella, 148; allt er feigs forað, 11; fram eru feigs götur, 36; verðr hverr at fara er hann er feigr, 138; þá mun hverr deyja er feigr er, 248; bergr hverjum nokkut er ekki er feigr, 171, iii. 220, all denoting the spell of death and fate; it is even used of man and beast in the highly interesting record in 5. 5; also the saying, fiplar hönd á feigu tafli (of chess), the hand fumbles with a ‘fey’ (lost) game, also used of children fumbling with things and breaking them: the phrases, standa, ganga feigum fótum, with ‘fey’ feet, treading on the verge of ruin, Ísl. ii. (in a verse); mæla feigum munni, to talk with a ‘fey’ mouth, of a frantic and evil tongue, 9, 55; göra e-t feigum hondum, with ‘fey’ hands, of an evil doer causing his own fate, 111; fjör og blær úr feigum nösum líðr, 129: of appearances denoting ‘feigð,’ vide 41, 19, (the prose), 26, 26, 128, the last two passages strongly resembling Homer’s xx. (in fine), ii. 551, 552; gerum vér sem faðir vár vill, þat mun oss bezt gegna; eigi veit ek þat víst, segir Skaphéðinn, því at hann er nú feigr, 199; en fyrir þá sök at Þormóðr var eigi , slitnaði …, 160; en fyrir gný ok elds-gangi, ok þat þeir vóru eigi feigir, þá kómusk þeir undan, 84; ætla ek at ek sé eigi þar feigari en hér …, þat er hugboð mitt at þeir muni allir feigir er kallaðir vóru, 212; þat hefir Finni sét á þér, at sá mundi feigr, er þú segðir drauminn, 70, iii. 212; vilja e-n feigan, to wish one’s death, 269, iii. 70, 190.
Skammstafanir og tilvitnanir
- adj.lýsingarorð (e. adjective)
- Scot.Scottish.
- cp.compare.
- A. S.Anglo-Saxon.
- Germ.German.
- mod.modern.
- viz.namely.
- Dan.Danish.
- Icel.Iceland, Icelander, Icelanders, Icelandic.
- ch.chapter.
- f.kvenkyn (e. feminine)
- i. e.id est.
- Fagrsk.Fagrskinna. (K. I.)
- Eg.Egils saga. (D. II.)
- Skm.Skírnis-mál. (A. I.)
- Skv.Sigurðar-kviða. (A. II.)
- Vsp.Völuspá. (A. I.)
- Hbl.Harbarðs-ljóð. (A. I.)
- Hðm.Hamðis-mál. (A. II.)
- Gísl.Gísla saga. (D. II.)
- Bs.Biskupa sögur. (D. III.)
- Fb.Flateyjar-bók (E. I.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Fm.Fafnis-mál. (A. II.)
- Sl.Sólarljóð. (A. III.)
- Grett.Grettis saga. (D. II.)
- Rd.Reykdæla saga. (D. II.)
- Fbr.Fóstbræðra saga. (D. II.)
- Sturl.Sturlunga saga. (D. I.)
- Landn.Landnáma. (D. I.)
- Nj.Njála. (D. II.)
- Vþm.Vafþrúðnis-mál. (A. I.)
- Lv.Ljósvetninga saga. (D. II.)
- SnótSnót, poems.
- Glúm.Víga-Glúms saga. (D. II.)
- Hkv. Hjörv.Helga-kviða Hjörvarðssonar. (A. II.)
- Am.Atla-mál. (A. II.)
- Heiðarv. S.Heiðarvíga saga. (D. II.)
- Od.Odysseifs-kvæði, prose, 1829.
- Ísl. Þjóðs.Íslenzkar Þjóðsögur.
- Fs.Forn-sögur. (D. II.)