feila
sagnorð
að, [early feilen, fehlen, usually derived from fallere], to falter, be shy; Sinfjötli lét sér ekki feilask, Fas, () i. 133; , feila sér, id. This word hardly occurs before the 14th century; however fól, fælinn, fæla, which are all of origin.
Skammstafanir og tilvitnanir
- Germ.German.
- mod.modern.
- Lat.Latin.
- cp.compare.
- Teut.Teutonic.
- Völs. S.Völsunga saga. (C. II.)