kæla
sagnorð
(i. e. kœla), d, [causal from kala, kól; Germ. kühlen]:—to cool, Edda 7, Þiðr. 95, Barl. 132; lét jarl bera vatn í ok kæla grjótið, Orkn. 352; hann hafði kælt á sér marga hluti, Stj. 156; at hann kæli mína tungu, id.; at hann drepi hinu minnsta síns fingrs í vatn ok kæli tungu mína, Luke xvi. 24: part. kældr = kaldr, vóru þar þá mjök kæld híbýli, Sturl. ii. 109.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- i. e.
- id est.
- Germ.
- German.
- part.
- lýsingarháttur (e. participle)
Tilvitnuð rit
- Edda
- Edda. (C. I.)
- Þiðr.
- Þiðreks saga. (G. I.)
- Barl.
- Barlaams saga. (F. III.)
- Orkn.
- Orkneyinga saga. (E. II.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Sturl.
- Sturlunga saga. (D. I.)