klífa
sagnorð
klíf, kleif, klifu; [ clîfian; cleave to; Dutch kleven; kleben]:—to climb; Jónathan kleif ekki síðr með höndum en fótum um einstigit, 452; konungr kleif upp í einn bakka, viii. 75; en sumir klifu svá bratta brekku, 401; þá kom jarl at hlaupandi ok kleif upp yfir köstinn ok þaðan upp yfir húsin, ix. 225; svá at hann mátti klífa upp í virkit af skildinum, ii. 33; ok kleif einn í höku mér, 22; því er kænlegra at k. skemra, ok falla lægra, 145; þeim er áðr höfðu klifit, i. 290; klífa á kjöl, ii. 224 (in a verse).
Skammstafanir og tilvitnanir
- pres.nútíð (e. present)
- pret.þátíð (e. preterite)
- pl.fleirtala (e. plural)
- A. S.Anglo-Saxon.
- Engl.English.
- Germ.German.
- Stj.Stjórn. (F. I.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Sturl.Sturlunga saga. (D. I.)
- Dropl.Droplaugar-sona saga. (D. II.)
- Al.Alexanders saga. (G. I.)
- Hkr.Heimskringla. (E. I.)