munda
sagnorð
að, [ from mund, ], to aim, point with a weapon; hann mundar til höfuðs á Gesti, Ísl. ii. 305; mun hann ekki lengi atgeirinum ef hann er reiðr, 78; mundum æ fram, keep the spears in rest, 138 (munim, ); ef maðr mundar til manns ok stöðvar sjálfr ok varðar fjörbaugsgarð, ii. 131.
II. to point at one another with a weapon; ek veit beggja ykkar skaplyndi, þitt ok jarls, at þit monut skamma stund mundask til, 94; ok munduðusk þeir at um stund, viii. 388,
Skammstafanir og tilvitnanir
- prob.probably.
- n.hvorugkyn (e. neuter)
- m.karlkyn (e. masculine)
- l. c.loco citato.
- recipr.reciprocally.
- v. l.varia lectio.
- Nj.Njála. (D. II.)
- Fagrsk.Fagrskinna. (K. I.)
- Mork.Morkinskinna. (E. I.)
- Grág.Grágás. (B. I.)
- Ó. H.Ólafs saga Helga. (E. I.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)