ofra
sagnorð
1. að, to brandish, wave in the air, with of the thing brandished; þegar er Birkibeinar ofruðu vápnum sínum, viii. 43, 60; ofra vröngum ægi, to pull the oar backwards, Bragi.2. to raise; ofra lofi e-s, to put forth one’s praise, (in a verse); þegar er sólu var ofrat, when the sun had risen, 216; ofra sér, to raise the head, appear, ii. 80, 132; bið ek at eigi ofrir þú reiði þinni, 392: , ofra sinn hug, ii. 112.II. , Guðmundr vildi þat eigi heyra né ofrask láta, G. would not let it be known, i. 141; þat ráð sem nú var ofrat (put forth, proposed), iv. 104, ( i. 770 efnat): to pride oneself, 49, ii. 24.
2. að, see offra and offr.
Skammstafanir og tilvitnanir
- dat.þágufall (e. dative)
- acc.þolfall (e. accusative)
- reflex.reflexive.
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Eb.Eyrbyggja saga. (D. II.)
- EddaEdda. (C. I.)
- Ld.Laxdæla saga. (D. II.)
- Bs.Biskupa sögur. (D. III.)
- Stj.Stjórn. (F. I.)
- Sturl.Sturlunga saga. (D. I.)
- Hom.Homiliu-bók. (F. II.)