Yrða

prúðr

lýsingarorð
[from the prâd; old French prudhomme], fine, magnificent, stately. The word is used in Sighvat, and appears at the beginning of the 11th century (in the reign of king Canute); it is very in the poets of the following century, but less in prose; it is also in usage, although not in the sense of ‘proud,’ which is a derived one; drekans prúða, the proud ship: af þramval prúðum, id.; prúðar ekkjur, the proud ladies; várum þá. prúðir, then were we grand, vi. (in a verse), and so passim in ; er ér lituð þá svá prúða, stirðu ér veslugir upp á þeirra fegrð, ; ríðr nu sá prúðr, er vanr var at ganga fátækliga, 4. 6; prúð hibýli, Ísl. ii. 415; konu dýrliga ok prúða, a stately lady, ; hár-prúðr, having splendid hair:—of manners, fine; hann var hverjum manni kurteisari, því var hann kallaðr Ásbjörn prúði, i. 524; hátt-p., sið-p., híbýla-p. (); geð-p., gentle: a nickname, Hugi inn Prúði,
II. gallant, brave; hug-p., hjarta-p.,
Skammstafanir og tilvitnanir
  • adj.lýsingarorð (e. adjective)
  • A. S.Anglo-Saxon.
  • freq.frequent, frequently.
  • mod.modern.
  • Engl.English.
  • MS.manuscript, manuscripts.
  • q. v.quod vide.
  • Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
  • Lex. Poët.Lexicon Poëticum by Sveinbjörn Egilsson, 1860.
  • Mar.Maríu saga. (F. III.)
  • Str.Strengleikar. (G. II.)
  • Fb.Flateyjar-bók (E. I.)
  • Orkn.Orkneyinga saga. (E. II.)