raufa
sagnorð
1. að, to break up, open, rip up; raufa til bagga, vi. 379; raufa alla vagna þá er Serkir hafa átt, 112; Þorgeirr hleypr upp á húsit ok rýfr, ok þar sem húsit raufask, : the phrase, raufa seyð, to break up the fire; raufa þeir seyðinn ok var ekki soðit, 45; þann seyði raufar þú þar, at betr væri at eigi ryki, 208.2. to pierce; raufa brjóst e-m. to cut the breast open, 1. 40; skjöldr hans var raufaðr viða, his shield was riddled, 147; grjóti barðr eða skeytum raufaðr, 300; þú skalt þá eigi með örum raufa né sverði slá, 660.2. að, [ reâfian; be-reave; rauben], to rob, spoil, different from the preceding; Vindr lögðusk á valinn ok raufuðu, ok flettu menn bæði vápnum ok klæðum, xi. 380.
Skammstafanir og tilvitnanir
- A. S.Anglo-Saxon.
- Engl.English.
- Germ.German.
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Al.Alexanders saga. (G. I.)
- Fbr.Fóstbræðra saga. (D. II.)
- EddaEdda. (C. I.)
- Ld.Laxdæla saga. (D. II.)
- Hkv.Helga-kviða Hundingsbana. (A. II.)
- Stj.Stjórn. (F. I.)