seggr
nafnorðkarlkyn
, seggir, [ säcg; from segja?]:— a man, a messenger, which sense can still be seen in 1, 2, 6, as also in the seggr and segja; at þú mér, seggr, né segir, 5; seggir segja mér hvártveggja, Hallfred.
2. a man, 7, 21; nóttum fóru seggir, 6; sénir vóru seggir (strangers) und hjálmum, 20; seggja dróttinn, 5: the word remains in usage in such phrases as, grimdar-seggr, a cruel man; óróa-seggr, a rioter. segg-fjöld, a host of men,
Skammstafanir og tilvitnanir
- m.karlkyn (e. masculine)
- pl.fleirtala (e. plural)
- A. S.Anglo-Saxon.
- poët.poetically.
- prop.proper, properly.
- allit.alliteration, alliterative.
- gener.generally.
- mod.modern.
- f.kvenkyn (e. feminine)
- Akv.Atla-kviða. (A. II.)
- Skm.Skírnis-mál. (A. I.)
- Vkv.Völundar-kviða. (A. II.)
- Hðm.Hamðis-mál. (A. II.)
- Bkv.Brynhildar-kviða. (A. II.)
- Lex. Poët.Lexicon Poëticum by Sveinbjörn Egilsson, 1860.