siða
sagnorð
að, [ sidon = μελεταν, 1 Tim. iv. 15]:—to mend, improve one’s life and manners, in old writers to reform the faith; hann setti eptir kenni-menn at siða landit ok kenna þeim heilög fræði. i. 202; lagða ek fé til prestvistar at siða þar fólk er náliga var áðr heiðit, vii. 121.
II. to be lettered, civilised; þar eptir siðaðisk landit, ok guldusk skattar it efra sem it ytra, 9; þá ruddisk landit ok siðaðisk, x. 192; at þá mundi allir siðask af honum, 279.
2. siðaðr, mannered; sem þingit er betr stillt ok siðat, ; hafi þit verit vel siðaðir menn, 95; hann var maðr trúfastr ok vel siðaðr, 770; Þorkell máni, er einn heiðinna manna hefir verit bezt siðaðr, 38; hann var með honum vel siðaðr, vii. 16, 57 new ; ílla siðaðr, ó-siðaðr, ill-mannered, unmannerly.
Skammstafanir og tilvitnanir
- Ulf.Ulfilas.
- esp.especially.
- reflex.reflexive.
- part.lýsingarháttur (e. participle)
- Ed.edition, editions, edited.
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Fagrsk.Fagrskinna. (K. I.)
- Sks.Konungs Skugg-sjá. (H. II.)
- Gþl.Gulaþings-lög. (B. II.)
- Eg.Egils saga. (D. II.)
- Landn.Landnáma. (D. I.)