sjúga
sagnorð
or better súga, Stj. 270, cp. lúka for ljúka, but in mod. usage inserting a j; pres. sýgr; pret. saug, saugt (mod. saugst), saug, pl. sugu; subj. sygi; part. soginn; a pret. só, Landn. 235, Fs. 176; 2nd pers. sótt, Hom. (St.); cp. smó, ló, from smjúga, ljúga: [A. S. sûcan; Engl. suck; Germ. saügen; Dan. suge; Lat. sugere]:—to suck; sæll er sá kviðr es þik bar ok þat brjóst es þú sótt, Hom. (St.); sveinninn saug hana dauða, Fs. 144 (só hana dauða, 176 l. c.); var björninn at ok só ór þeim blóðit, Landn. l. c.; þær hafa pípu með hverri þær súga, Stj. 270; þeir átu safa ok sugu birkju-við, Fms. viii. 33; þú hefir opt sár sogin, Hkv. 1. 36; s. brjóst konu, Mar.; lík öldum kálfi sál mín saug, Hallgr.; sýg ek ór söltum ægi sylg, Fms. vi. (in a verse); þar saug Níðhöggr nái fram-gengna, Vsp.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- cp.
- compare.
- mod.
- modern.
- pres.
- nútíð (e. present)
- pret.
- þátíð (e. preterite)
- pl.
- fleirtala (e. plural)
- subj.
- viðtengingarháttur (e. subjunctive)
- part.
- lýsingarháttur (e. participle)
- pers.
- person.
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- Engl.
- English.
- Germ.
- German.
- Dan.
- Danish.
- Lat.
- Latin.
- l. c.
- loco citato.
Tilvitnuð rit
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Landn.
- Landnáma. (D. I.)
- Fs.
- Forn-sögur. (D. II.)
- Hom.
- Hómilíu-bók. (F. II.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Hkv.
- Helga-kviða Hundingsbana. (A. II.)
- Mar.
- Maríu saga. (F. III.)
- Hallgr.
- Hallgrímr Pétrsson.
- Vsp.
- Völuspá. (A. I.)