skamma
sagnorð
að, [skömm], to shame, disgrace; hraktr ok skammaðr, iii. 11; þeir er vinir hennar höfðu drepit ok skammat, 85: to scold.
II. to be ashamed, vi. 302, 10; skammask e-s, to be ashamed of a thing; skúa ok bróka skammisk engi maðr, 60, 744; ek skömdumk at vera nökviðr, 507 B, i. 469: skammast sín, to blush, i. 210; and skammast sín fyrir e-ð.
2. to scold, use bad language to one another.
Skammstafanir og tilvitnanir
- reflex.reflexive.
- mod.modern.
- recipr.reciprocally.
- Sturl.Sturlunga saga. (D. I.)
- Fs.Forn-sögur. (D. II.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Hom.Homiliu-bók. (F. II.)
- Hm.Hává-mál. (A. I.)
- Sks.Konungs Skugg-sjá. (H. II.)
- Bs.Biskupa sögur. (D. III.)