skelfa
sagnorð
ð, a causal to skjálfa, :—to make to shake, give one a shaking; skeifa lind, 34; s. aska, 39; hann rétti gullrekit spjót at Armóði ok skelfði við, 328; Bengeirr skelfði sverðit, viii. 317; skelfðan græði, the troubled waters, vi. (in a verse); hann fær eigi steinvegginn sundr skelfdan, 410; þat er skelfi þína hamingju, x. 223.
II. to make tremble, frighten; eigi skal einn þeirra skeifa mik, i. 73; lát þik þat ekki s., 5; okkr skelfa eigi brögð þeirra, 655 xiii. B. 1; s. e-n af e-u, to deter, 15: skelfdr, frightened, i. 786; ó-skelfdr, dauntless.
Skammstafanir og tilvitnanir
- q. v.quod vide.
- Rm.Rígsmál. (A. II.)
- Orkn.Orkneyinga saga. (E. II.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Sks.Konungs Skugg-sjá. (H. II.)
- Fas.Fornaldar sögur. (C. II.)
- Al.Alexanders saga. (G. I.)
- Bs.Biskupa sögur. (D. III.)