skelkja

sagnorð

ð, [skálkr], to mock; s. at e-m, 363, 153, iii. 37 (in a verse); s. at Guði, 363; þeir gengu fyrir krossinn ok skelktu at líkneskinu, i. 147; þá mun hann ei ok ei (aye and aye) s. at oss, 374: , Guð lætr eigi skelkjask, 144 (Gal. vi. 7).

II. [skelkr], to frighten, vi. (in a verse), but rare.

Skammstafanir og tilvitnanir

reflex.reflexive.

Stj.Stjórn. (F. I.)
Al.Alexanders saga. (G. I.)
Fas.Fornaldar sögur. (C. II.)
Bs.Biskupa sögur. (D. III.)
Karl.Karla-magnús saga. (G. I.)
Hom.Homiliu-bók. (F. II.)
Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)