skynda
sagnorð
d, [ skynde], to hasten, with ; vér viljum svá s. oss af akri ok eng, i. 348; konungr skyndi þá, ferð sinni, ix. 390: skynda at e-u. to speed with a thing, i. 39: ef maðr dvelr ferð sína eðr skyndar hann, ii. 53.
2. to hasten, go quickly; at þeir skyklu skynda á skóginn, 236: skyndum þá, let us make haste! 41; skynd þú () til at bjarga honum. 41; skynda þ:á allir lýðir til hans, 656 B. 11; bað hana skynda. ix. 396.
Skammstafanir og tilvitnanir
- Dan.Danish.
- dat.þágufall (e. dative)
- absol.absolute, absolutely.
- imperat.boðháttur (e. imperative)
- N. G. L.Norges Gamle Love. (B. II.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Grág.Grágás. (B. I.)
- Eg.Egils saga. (D. II.)
- Fs.Forn-sögur. (D. II.)
- Blas.Blasius saga. (F. III.)