strangr
lýsingarorð
, ströng, strangt, [a common word]:—strong: of a stream, ströng á, a strong, rapid river, Ísl. ii. 352, viii. 49; strangt straumfall, 489; allra á ( ) strangast, 73; strangr, to hægr, (St.); ströngust orrosta, the strongest, hottest fight, 33; bardagi langr ok s., 544: of pain, strangan augna-verk, i. 317; ströng sótt, Pr. 411.
2. hard, rigid, severe, [ streng]; strangr ok stríðr, 155, ii. 58; strangt atkvæði, (St.); at þeir sé strangari í at göra yðvarn vilja, 178; ströng var stórhuguð, 72; ú-strangr, gentle, meek, i. 340.II. a nickname, strangi,
Skammstafanir og tilvitnanir
- adj.lýsingarorð (e. adjective)
- Teut.Teutonic.
- gen.eignarfall (e. genitive)
- pl.fleirtala (e. plural)
- opp.opposed.
- Germ.German.
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Stj.Stjórn. (F. I.)
- Hom.Homiliu-bók. (F. II.)
- Eg.Egils saga. (D. II.)
- Bs.Biskupa sögur. (D. III.)
- Ld.Laxdæla saga. (D. II.)
- Am.Atla-mál. (A. II.)
- Fb.Flateyjar-bók (E. I.)
- Landn.Landnáma. (D. I.)