Yrða

styrma

sagnorð
d, [stormr; styrmian], to blow up for a gale; gékk um veðrit ok styrmði at þeim, i. 775, 113 new ; þá tók veðrit at s. af land-suðri, id.
2. in the phrase, styrma yfir e-m, to storm, make much ado about a body or a person suddenly slain or wounded; styrmdu heima-menn yfir honum, 40, ii. 38, 142, 112, 452; styrma at líki, 40; þeir stöktu vatni strákinn á ok styrmdu yfir með ljósi, Skíða R. 189; see stumra (by a metathesis).
Skammstafanir og tilvitnanir
  • A. S.Anglo-Saxon.
  • Ed.edition, editions, edited.
  • metaph.metaphorical, metaphorically.
  • Bs.Biskupa sögur. (D. III.)
  • Grett.Grettis saga. (D. II.)
  • Ld.Laxdæla saga. (D. II.)
  • Sturl.Sturlunga saga. (D. I.)
  • Gísl.Gísla saga. (D. II.)
  • Fær.Færeyinga saga. (E. II.)
  • Orkn.Orkneyinga saga. (E. II.)
  • Fbr.Fóstbræðra saga. (D. II.)