stýfa
sagnorð
ð, [stúfr], to cut off, chop off, curtail, 274; af stýfa, 379; s. af tungunni, 115; s. höfuð af e-m, 53; því berr hann stýfðan stert, a docked tail,
II. stýft, a metrical term, apocopated; stýfð vísu-orð, () 133.
2. a mark on a sheep’s ear, made by cutting the top off (stýft hægra).
Skammstafanir og tilvitnanir
- part.lýsingarháttur (e. participle)
- Jb.Jóns-bók. (B. III.)
- Stj.Stjórn. (F. I.)
- Hom.Homiliu-bók. (F. II.)
- Al.Alexanders saga. (G. I.)
- Gsp.Getspeki Heiðreks. (A. II.)
- EddaEdda. (C. I.)
- Ht.Hátta-tal. (C. I.)