sváss
lýsingarorð
, originally a possessive pronoun; [ svês = ἴδιος; swæs = proprius; suus]:— one’s own, which sense is obsolete, and the word is used,
II. beloved, dear; hvars getr svást at sjá, 5; á svásum armi Menglaðar, 41, 42; at bjóri svásum, 1; buri svása, my own dear sons, 38; svása bræðr, my dear brother, 3. 8; in svásu goð, 17, 18: in prose it remains in úsvást veðr, unpleasant, wretched weather; veðr er úsvást úti, i. 216 ( 1853); veðr var æsiliga úsvást af hreggi ok regni, i. 199; hregg ok rota ok svá ósvást, at trautt þótti úti vært, 339.
Skammstafanir og tilvitnanir
- adj.lýsingarorð (e. adjective)
- Ulf.Ulfilas.
- A. S.Anglo-Saxon.
- cp.compare.
- Lat.Latin.
- prop.proper, properly.
- metaph.metaphorical, metaphorically.
- Ed.edition, editions, edited.
- Fsm.Fjölsvinns-mál. (A. II.)
- Akv.Atla-kviða. (A. II.)
- Gkv.Guðrúnar-kviða. (A. II.)
- Vþm.Vafþrúðnis-mál. (A. I.)
- Grág.Grágás. (B. I.)
- Bs.Biskupa sögur. (D. III.)