svarkasagnorðað, to quarrel, grumble; s. um e-t, Fms. vii. 143; lýðr svarkaði jafnan af sínu fangaleysi, Róm. 263; hann sýtti ok svarkaði mjök, Stj. 634.Skammstafanir og tilvitnanirFms.Fornmanna sögur. (E. I.)Róm.Rómverja saga. (E. II.)Stj.Stjórn. (F. I.)