svimra
sagnorð
að, to be giddy, stunned by a blow; , Rögnvald svimraði við, i. 624; Clitum svimraði með höggit, 78; svú at hann () svimrar, 356.
Skammstafanir og tilvitnanir
- impers.ópersónulegt (e. impersonal)
- acc.þolfall (e. accusative)
- Bs.Biskupa sögur. (D. III.)
- Al.Alexanders saga. (G. I.)
- Glúm.Víga-Glúms saga. (D. II.)