veð
nafnorðhvorugkyn
, veðjum; [ wadi = ἀρραβών; wed; Old (Chaucer) wedde; wad-set = a mortgage; wette; vas vad-is, vadi-monium]:—a pledge, surety; vörzlu-mann þann er veðjum sé jamgóðr, i. 347; leggja veð fyrir grip, ii. 161; þat veð sem þeir eru á sáttir, ii. 234; Sighvatr handsalaði honum Sauðafell í veð, i. 507; hann bauð þar at veði alla eigu sína, ix. 47, viii. 303; í hönd skal leigu gjalda, eða setja veð hálfu betra, 16; selja e-m veð, 125, ii. 162; þeir buðu at leggja sik í veð, 163; leggi einn-hverr hönd sína í munn mér at veði, 20; hann lét eptir fé mikit at veði, iii. 400; eiga veð í grip, i. 51, 68; hafa e-t í veði, or vera í veði, to have at stake; hafa nú í veði fé þitt ok fjör, iv. 321; eigi vil ek hafa sæmd mína í veði móts við íllgirni hans, 95 A; líf mitt er í veði, i. 30.
Skammstafanir og tilvitnanir
- n.hvorugkyn (e. neuter)
- dat.þágufall (e. dative)
- pl.fleirtala (e. plural)
- Ulf.Ulfilas.
- A. S.Anglo-Saxon.
- Engl.English.
- Scot.Scottish.
- Germ.German.
- Lat.Latin.
- N. G. L.Norges Gamle Love. (B. II.)
- Grág.Grágás. (B. I.)
- Bs.Biskupa sögur. (D. III.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Vm.Vilkins-máldagi. (J. I.)
- Js.Járnsíða. (B. III.)
- Nj.Njála. (D. II.)
- EddaEdda. (C. I.)
- Fb.Flateyjar-bók (E. I.)
- Þiðr.Þiðreks saga. (G. I.)
- Grett.Grettis saga. (D. II.)
- Fas.Fornaldar sögur. (C. II.)