Yrða

viða

sagnorð
1. að, to furnish wood; þú skalt viða heim öllum sumar-viði, 6; viða í skógi, 214, ; viða heim til eldi-branda, ii. 82.2. to pile up wood; hafi sá björn er veiddi nema inni sá viðaðr, þá hafi sá er inni viðaði, i. 242 ( 112, ok hlóðu köst fyrir dyrum); þeir viðuðu fyrir dyrr (dyrr öll, ) allar ok lögðu eld í þekjuna, i. 672.B. Metaph. to cut down, fell, destroy; unz fótverkr vígmiðlung of viða skyldi, Ýt. 26; er sikling vágr vindlauss um viða skyldi, 1: at Aðils fjörvi vitta vettr um viða skyldi, 16. This sense of the word is , peculiar to the poem Ýt., for 11 is somewhat corrupt: viða cannot stand for ‘vinna,’ for nn changes into ð only before an r.
2. u, a mast with its step and other supports (?); allt þat reiði er því skipi fylgir, bæði viðu, vatnker ok akkeri, () ii. 168; hann braut skip sitt en meiddisk sjálfr í viðum, 272; hann lét ofan leggja seglit ok svá viðu … þá lét hann reisa viðuna ok draga seglit, 170; þá reistu þeir viðu ok settu upp segl sín, 165 (viðor, iv. 362, ); reisa viður (viðurnar, viðuna, ) ok draga upp seglin, viii. 146: reisit viðurnar dragit síðan seglin, vii. 310.2. renna at viðum, to let her run under bare poles, of a ship; lögðu segl sín ok létu skipin renna at viðum at Eyrum, they took in sail and let her run under bare poles to E., viii. 161; létu renna skipin á viðum inn í höfnina er hlaðit var seglunum, x. 245; renndu skipin at viðum fyrir vindi, viii. 335; en skipin renndu at viðum fram þá renndi hvárt á árar annars ok braut í sundr, 288.II. a high deck or bridge raised as a shelter, amidships, on ships of war; þá er maðr stóð upp á viðunum, þá náðu þeir upp á þilfarit, ix. 33; þenna umbúnað þarf á skipi at hafa til varnar, víggyrðla vel ok vígása rammliga, leggja hátt viðu ok göra undir viðti fjögur hlið … en gera með bryggjum útan tvá vega slétt stræti til ástigs hjá viðum, 86 new ; a mitt skipit fyrir aptan siglu undir viðurnar (viðuna, ), viii. 388; féll Áskell ofan af viðunni, id. (af viðunum, ); var hann upp kominn á viðuna hjá siglunni, id.; stóð konungr upp á viðuna, 381: Sverrir konungr hljóp upp á viðuna, 139; þeir urpu sér jafnan meðal viðanna, 126; eigi vóru viðurnar upp reistar á konungs skipum, en þat sá, Baglar ok ætluðu at kaupskip væri, viii. 417 (thus, viðurnir uppreistir F; viðurnar lagðar , but erroneously).
2. of a bulwark on land; hleypr hann þegar út yfir viðuna, ii. 251.
Skammstafanir og tilvitnanir
  • v. l.varia lectio.
  • cp.compare.
  • l. c.loco citato.
  • poët.poetically.
  • f.kvenkyn (e. feminine)
  • Ed.edition, editions, edited.
  • Cod.Codex.
  • Hrafn.Hrafnkels saga. (D. II.)
  • Landn.Landnáma. (D. I.)
  • Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
  • N. G. L.Norges Gamle Love. (B. II.)
  • Orkn.Orkneyinga saga. (E. II.)
  • Sturl.Sturlunga saga. (D. I.)
  • Bs.Biskupa sögur. (D. III.)
  • Bkv.Brynhildar-kviða. (A. II.)
  • Grág.Grágás. (B. I.)
  • Kb.Konungs-bók. (B. I, C. I, etc.)
  • Ó. H.Ólafs saga Helga. (E. I.)
  • Sks.Konungs Skugg-sjá. (H. II.)
  • Nj.Njála. (D. II.)