Yrða

villr

lýsingarorð
[ wilþeis = ἄγριος; , , and wild; wildi; Dan.-Swed. vild]:—wild; hverfa af villum götum, from wild (false) paths, 4.
2. bewildered, erring, astray; þeir urðu villir á hvára hönd þeim sjór skyldi liggja, 215 (); þá ferr þú eigi villr, 625. 75; bera e-t villt upp, to report it wrong, Trist.; dag-villr, i. 400; villr á mörkum, iii. 56.3. with , þá varð ek villr vega, 46; villr ertú vegarins, iii. (in a verse); en þeir villir fari sinna heimhama, 156; fara daga villt, to confuse the days, to take Thursday for Friday; also verða daga-viltr; so also átta viltr, confused as to the ‘airts’ or quarters of heaven, whether south or east.4. , fara villt, to go astray, i. 131.
Skammstafanir og tilvitnanir
  • adj.lýsingarorð (e. adjective)
  • Ulf.Ulfilas.
  • A. S.Anglo-Saxon.
  • Engl.English.
  • Germ.German.
  • O. H. G.Old High German.
  • gen.eignarfall (e. genitive)
  • e. g.exempli gratia.
  • neut.hvorugkyn (e. neuter)
  • Sks.Konungs Skugg-sjá. (H. II.)
  • Landn.Landnáma. (D. I.)
  • Hb.Hauks-bók. (H. IV.)
  • N. G. L.Norges Gamle Love. (B. II.)
  • Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
  • Hm.Hává-mál. (A. I.)
  • Fas.Fornaldar sögur. (C. II.)
  • Fb.Flateyjar-bók (E. I.)