vindlasagnorðað, (sec vindill), to wind up; þú sitr yfir ull-laupi konu þinnar ok vindlar ull, er hón kembir, Bret. (1849) ch. 13, v. l.Skammstafanir og tilvitnanirch.chapter.v. l.varia lectio.Bret.Breta sögur. (G. I.)