Yrða

fyrirgefa

sagnorð fyrir-gefa
1
þágufall/þolfall
aflétta sök af (e-m), láta mótgerð eða afbrot vera gleymt eða afsakað
fyrirgefðu mér forvitnina
heldurðu að hann fyrirgefi mér nokkurntíma?
hún fyrirgaf honum peningaeyðsluna
2
sem kurteislegt upphaf ávarps
fyrirgefðu, en ég á þessa regnhlíf
→ sjá: fyrirgefast sagnorð
Orðasvið
fyrirgefning
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
fyrirgef
fyrirgaf
önnur persóna
fyrirgefur
fyrirgafst
þriðja persóna
fyrirgefur
fyrirgaf
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
fyrirgefi
fyrirgæfi
önnur persóna
fyrirgefir
fyrirgæfir
þriðja persóna
fyrirgefi
fyrirgæfi
nafnháttur
fyrirgefa
sagnbót
fyrirgefið
lýsingarháttur nútíðar
fyrirgefandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
boðháttur
fyrirgef
fyrirgefðu
fyrirgefið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
fyrirgefurðu
fyrirgafstu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
fyrirgefirðu
fyrirgæfirðu
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
nefnifall
fyrirgefinn
fyrirgefin
fyrirgefið
þolfall
fyrirgefinn
fyrirgefna
fyrirgefið
þágufall
fyrirgefnum
fyrirgefinni
fyrirgefnu
eignarfall
fyrirgefins
fyrirgefinnar
fyrirgefins