Yrða

munda

sagnorð þolfall
halda (e-u) til höggs eða annarrar notkunar
hann mundaði hnífinn ógnandi
fundarmenn munduðu pennana þegar gjaldkerinn tók til máls
Orðasambönd
Orðasambönd
  • munda hin breiðu spjótin
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
munda
mundaði
önnur persóna
mundar
mundaðir
þriðja persóna
mundar
mundaði
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
mundi
mundaði
önnur persóna
mundir
mundaðir
þriðja persóna
mundi
mundaði
nafnháttur
munda
sagnbót
mundað
lýsingarháttur nútíðar
mundandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
boðháttur
munda
mundaðu
mundið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
mundarðu
mundaðirðu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
mundirðu
mundaðirðu
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
nefnifall
mundaður
munduð
mundað
þolfall
mundaðan
mundaða
mundað
þágufall
munduðum
mundaðri
munduðu
eignarfall
mundaðs
mundaðrar
mundaðs