Yrða

svelta2

sagnorð þolfall
láta (e-n) þjást af hungri
það var ekki ætlunin að svelta hundinn
fangarnir voru sveltir og barðir
→ sjá: svelta1 sagnorð
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
svelti
svelti
önnur persóna
sveltir
sveltir
þriðja persóna
sveltir
svelti
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
svelti
svelti
önnur persóna
sveltir
sveltir
þriðja persóna
svelti
svelti
nafnháttur
svelta
sagnbót
svelt
lýsingarháttur nútíðar
sveltandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
boðháttur
svelt
sveltu
sveltið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
sveltirðu
sveltirðu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
sveltirðu
sveltirðu
Lýsingarháttur þátíðar (sterk beyging)
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
nefnifall
sveltur
svelt
svelt
þolfall
sveltan
svelta
svelt
þágufall
sveltum
sveltri
sveltu
eignarfall
svelts
sveltrar
svelts