Yrða

villtur

lýsingarorð
1
sem lifir í náttúrunni
2
sem þekkir ekki leiðina, veit ekki hvert á að fara, áttavilltur
þau voru villt í skóginum
3
óheftur og hömlulaus í líferni
hann var miklu villtari áður en hann fór í háskólann
→ sjá: villast so
Orðasvið og samstæður
hrakningar / villa
vandræði
frumstæði
óstýrilæti
Samstæður
Frumstig
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
villtur
villt
villt
Þf.
villtan
villta
villt
Þgf.
villtum
villtri
villtu
Ef.
villts
villtrar
villts
Miðstig
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
villtari
villtari
villtara
Þf.
villtari
villtari
villtara
Þgf.
villtari
villtari
villtara
Ef.
villtari
villtari
villtara
Efsta stig
Karlkyn
Kvenkyn
Hvorugkyn
Nf.
villtastur
villtust
villtast
Þf.
villtastan
villtasta
villtast
Þgf.
villtustum
villtastri
villtustu
Ef.
villtasts
villtastrar
villtasts