Yrða

duga

sagnorð
1
þágufall
endast, nægja (e-m)
þetta magn af sykri dugar mér fram að jólum
bólusetningin dugir ævilangt
2
þágufall
koma að gagni, gagnast (e-m)
bíllinn hefur dugað henni í 12 ár
það dugaði ekki að skipta um ljósaperu, eitthvað annað er bilað
<þetta> dugði ekki til
þetta nægði ekki
ég hvatti hann til að koma með en það dugði ekki til
3
sýna dug, vera vaskur í lund
að duga eða drepast
sýna dug eða bíða ósigur
→ sjá: dugandi lýsingarorð
Orðasvið og orðasambönd
Orðasambönd
  • ekki dugir ófreistað
  • finna ráð sem dugir
  • það duga engin sköpuð ráð
  • það duga hvorki góð hót né grimm
  • það dugar ekkert hálfverk
  • það dugar engin hálfvelgja
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
dugiduga
dugðidugaði
önnur persóna
dugirdugar
dugðirdugaðir
þriðja persóna
dugirdugar
dugðidugaði
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
dugi
dygðidugaði
önnur persóna
dugir
dygðirdugaðir
þriðja persóna
dugi
dygðidugaði
nafnháttur
duga
sagnbót
dugað
lýsingarháttur nútíðar
dugandi
Boðháttur
Stýfður
Eintala
Fleirtala
boðháttur
dugduga
dugðudugaðu
dugið
Spurnarmyndir
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
dugirðudugarðu
dugðirðudugaðirðu
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
önnur persóna
dugirðu
dygðirðudugaðirðu
Ópersónuleg notkun
Frumlag í þágufalli
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
dugirdugar
dugðidugaði
önnur persóna
dugirdugar
dugðidugaði
þriðja persóna
dugirdugar
dugðidugaði
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
fyrsta persóna
dugi
dygðidugaði
önnur persóna
dugi
dygðidugaði
þriðja persóna
dugi
dygðidugaði
Ópersónuleg
Framsöguháttur
Nútíð
Þátíð
þriðja persóna
dugirdugar
dugðidugaði
Viðtengingarháttur
Nútíð
Þátíð
þriðja persóna
dugi
dygðidugaði