útlegð
nafnorðkvenkynút-legð
f., in Norse law, banishment, exile = Lat. exilium; vera í ú., Fms. i. 78, 222, Hkr. i. 192; útlegð ok erlending, Stj. 223; útlegðar dagar, id.: outlawry, ef landbúi er í útlegð, Gþl. 340; stefna honum fyrir ú. ok brennu, 379; útlegðar-eiðr, N. G. L. i. 161; útlegðar-eyrir, a fine, Gþl. 161; útlegðar-fé, N. G. L. i. 162; útlegðar land, Stj. 265; útlegðar-maðr, an exile, N. G. L. i. 123; útlegðar-mál, -pína, -tími, 161, H. E. i. 409, Stj.; útlegðar-verk, Gþl. 474, Grett. 149 A.
2. esp. in Icel. law, a fine; þriggja marka útlegð, Grág. (Kb.) i. 45; útlegðir ok öll álög, ii. 148; útlegðir þessar allar, ii. 270 A; útlegðar sök, a finable case, i. 103, 338.