Yrða

þú

fornafn
þín, þér, þik, a ; also spelt ðú, see the introduction, p. 729; for þik, also þek in Norse vellums, þig, see Gramm. p. xxi: [ þû, þeina, þus, þuk; þû; thou; , , and dû; tu; τύ.]
A. Thou, passim:
I. after verbs, either separated, as skalt þú, munt þú, or more usually suffixed and changing into -ðu, -du, -tu, or -u, mun-du, skal-du, vil-du, later skal-tu, mun-tu, vil-tu; ver-tu, ves-tu, 229; drep-ðu, 228; eig-ðu, seg-ðu, lát-tu, lít-tu, eig-du, mæl-þú, lát-þú, 2. 23; lít-tu, 8; át-tu, 10; skal-tu, 30; hirða-ðu, 28; er-þú, vi. 226; var-t-at-tu, wast-not-thou? mon-t-at-u; segja-t-tu, say-not-thou, and so passim [ Old wiltow = wilt thou]: as to quantity, the u is at present sounded sometimes long, vil-tú, eig-ðú, lát-tú, or more usually short, låt-tu, eig-ðu, , and in common running speech dropped as in , e.g, bidd-’ann-a-koma, beg him to come; kond-inn, come in.II. suffixed to other words; heil-du, heal thou! 131; at-tú = at-þú, that thou, see ‘at;’ þót-tú = þó at-þú, though that thou, passim; þatz-tu = þat-es-þú.
B. Plur. þér, or older ér, yðar, yðr, qq. v., passim.
II. in addressing, you; ek vil beiðask, herra, at þér gefit mér orlof, 10; eru þér sjúkir Herra, vi. 226, iii. 261, passim; or þú and þér are mixed in the same address, hvat ætli þér, herra, … þvíat þér sögðuð oss, … seg nú ef þat er …, ok hafir þú af þínu tilstilli …, at þú talir við hann …, vi. 71.
Skammstafanir og tilvitnanir
  • gen.eignarfall (e. genitive)
  • dat.þágufall (e. dative)
  • acc.þolfall (e. accusative)
  • pers.person.
  • pron.fornafn (e. pronoun)
  • freq.frequent, frequently.
  • mod.modern.
  • Goth.Gothic.
  • A. S.Anglo-Saxon.
  • Engl.English.
  • Germ.German.
  • Dan.Danish.
  • Swed.Swedish.
  • Lat.Latin.
  • Gr.Greek.
  • e. g.exempli gratia.
  • cp.compare.
  • etc.et cetera.
  • Post.Postula sögur. (F. III.)
  • Gkv.Guðrúnar-kviða. (A. II.)
  • Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
  • Clem.Clements saga. (F. III.)
  • Nj.Njála. (D. II.)
  • Sturl.Sturlunga saga. (D. I.)