þúfa
nafnorðkvenkyn
u, , þúfna; [ daube; in the Tyrol the cairns and pyramids by the way-side are so called by the peasants, Schmeller; dobe = a paw, Alsace]:—a mound; þúfu þá er griðkonan þerði fætr sína á, i. 254; settu þat á þúfur, hjá þúfunni, 109, 110; Hjálmarr sat við þúfu eina ok var fölr sem nár, i. 426; opt veltir lítil þúfa miklu hlassi, a little mound may overset a big load (cart), 132 (a saying); þar er þeir vóru staddir, vóru ber á einni þúfu, ii. 347: the phrases, fé-þúfa, see fé, p. 149, col. 1; bana-þúfa, hníga við bana-þúfu, to bite the dust; vera einum eingin heilla-þúfa, to be a stumbling-mound to one. þúfna-kollr, the top of a mound. þúfu-skítr, a nickname, viii. þúfu-titlingr, a ‘mound-tit,’ a sparrow.
Skammstafanir og tilvitnanir
- f.kvenkyn (e. feminine)
- gen.eignarfall (e. genitive)
- pl.fleirtala (e. plural)
- provinc.provincial.
- Germ.German.
- m.karlkyn (e. masculine)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Fbr.Fóstbræðra saga. (D. II.)
- Fas.Fornaldar sögur. (C. II.)
- Al.Alexanders saga. (G. I.)
- Fb.Flateyjar-bók (E. I.)