þistill
nafnorðkarlkyn
[ þistel; thistle; distel; Dan.-Swed. tidsel, tistel]:—a thistle; vertú sem þistill, 31; ‘carduus,’ þat köllu vér þistil, 635; þistla ok íllgresi, 549; þorna ok þistla, 45; verða nökkut vínber saman lesin af þyrnum ellegar fíkjur af þistlum, Mattli. vii. 16; þyrna ok þistla skal hún bera þér, Gen. iii. 18: a local name, Þistils-fjörðr,
Skammstafanir og tilvitnanir
- m.karlkyn (e. masculine)
- A. S.Anglo-Saxon.
- Engl.English.
- Germ.German.
- Skm.Skírnis-mál. (A. I.)
- Stj.Stjórn. (F. I.)
- Sks.Konungs Skugg-sjá. (H. II.)
- Eluc.Elucidarium. (F. II.)
- Landn.Landnáma. (D. I.)