fálma
sagnorð
að, [ famle; famla], to fumble, grope about, as in blindman’s-buff: Hrappr vildi til mín, 98; hann fálmaði til Egils (of the blind giant), iii. 385; fálma höndum, to fumble with the hands, iii. 125; or with a weapon, þá jötuninn til agn-saxinu, 36.
2. to flinch; láta geð , to flinch or falter (Eyvind); ok skjálfa, 107; af hræðslu, 5; flýja eðr , vii. 260, 297, vide
Skammstafanir og tilvitnanir
- Dan.Danish.
- Swed.Swedish.
- f.kvenkyn (e. feminine)
- metaph.metaphorical, metaphorically.
- Ld.Laxdæla saga. (D. II.)
- Fas.Fornaldar sögur. (C. II.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- EddaEdda. (C. I.)
- Niðrst.Niðrstigningar saga. (F. III.)
- Lex. Poët.Lexicon Poëticum by Sveinbjörn Egilsson, 1860.