fýsa
sagnorð
t, [fúss], to exhort; fýsa e-n e-s, with of the person, of the thing, xi. 22; auðheyrt er þat hvers þú fýsir, 266: with , 47, ii. 13: , 242.
2. , mik fýsir, I wish, vi. 238, viii. 412; hverr hafi þat er hann mest fýsir til, 197; svá skjótt sem hann fýsir til, xi. 437; fýsir konung til á sund at fara, 22; þik fýsi at kanna annarra manna siðu, 164: in the form the usage disappears, ek fýsumk aptr at hverfa, 3, vi. 398; fýstisk Ástríðr þá at fara þangat, i. 77: fýsask himneskra hluta, to wish for heavenly things, 31; hann kvaðsk eigi fýsask til Íslands at svá búnu, 123.3. fýsendr, exhorters; margir vóru þess fýsendr, ii. 175.
Skammstafanir og tilvitnanir
- acc.þolfall (e. accusative)
- gen.eignarfall (e. genitive)
- infin.nafnháttur (e. infinitive)
- absol.absolute, absolutely.
- impers.ópersónulegt (e. impersonal)
- reflex.reflexive.
- part.lýsingarháttur (e. participle)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Ld.Laxdæla saga. (D. II.)
- Nj.Njála. (D. II.)
- Fb.Flateyjar-bók (E. I.)
- Eg.Egils saga. (D. II.)
- Al.Alexanders saga. (G. I.)
- Sks.Konungs Skugg-sjá. (H. II.)
- Greg.Gregory. (F. II.)
- Sturl.Sturlunga saga. (D. I.)