Yrða

gína

sagnorð
gein, ginu; gín ( 101); ginit; in old poems a weak gínði also occurs, Arnór, 90; gíndu, Geisli 29, iii. 4 (in a verse); [ gînan; to yawn; gähnen; χαίνω]:—to gape, yawn, of wild beasts; gínandi úlfr, 84; hann brá líndúk um hödduna ok gein yfir, i. 36: of wounds, en er gína tóku sár hans, 10; gína við agni, to snap at the bait, 22; gína við flugu, to snap at a fly; þóttisk Sigmundr nú yfir flugu ginit hafa, Ísl. ii. 25; Miðgorðs-ormr gein yfir oxa-höfuðit, 36; vide fluga.
Skammstafanir og tilvitnanir
  • pret.þátíð (e. preterite)
  • pl.fleirtala (e. plural)
  • pres.nútíð (e. present)
  • sup.sagnbót (e. supine)
  • A. S.Anglo-Saxon.
  • Engl.English.
  • Germ.German.
  • Gr.Greek.
  • esp.especially.
  • EddaEdda. (C. I.)
  • Orkn.Orkneyinga saga. (E. II.)
  • Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
  • Hm.Hává-mál. (A. I.)
  • Bjarn.Bjarnar saga. (D. II.)
  • Hým.Hýmis-kviða. (A. I.)