gjalla
sagnorð
gall, gullu; gell, gjalla; gylli; gollit; gella; [ giellan; yell; gjalde; gälla]:—to yell:—of birds of prey, to scream, shriek, hrafnar tveir ok gullu hátt, i. 131; ernir gjalla hátt, Sighvat; fuglar sýngja, gjalla eðr klaka, 170: of a bull, to bellow, i. 545: of things, as of a bow-string, to twang, strengr gellr, 206; strengir gullu, Arnór; gjallandi geir, (in a verse): of a man, to yell, shout, hann stökk þá upp ok gall við, vii. 171: to shout out (in reply), hún er gipt dóna fyrir austan, gall einhver við af Neðri-bekkingum, Piltr og Stúlka, p. 73: of an echo, to ring, svá gall í hverjum hamri, ix. 513, ; so of a blacksmith’s hammer, (in a verse).
Skammstafanir og tilvitnanir
- pret.þátíð (e. preterite)
- pl.fleirtala (e. plural)
- pres.nútíð (e. present)
- subj.viðtengingarháttur (e. subjunctive)
- sup.sagnbót (e. supine)
- mod.modern.
- infin.nafnháttur (e. infinitive)
- A. S.Anglo-Saxon.
- Engl.English.
- Dan.Danish.
- Swed.Swedish.
- v. l.varia lectio.
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- SkáldaSkálda. (H. I.)
- Fb.Flateyjar-bók (E. I.)
- Fbr.Fóstbræðra saga. (D. II.)
- Eg.Egils saga. (D. II.)