Yrða

grunn

nafnorðhvorugkyn
[ grund; ground; grund, whence Swed.-Dan. grund]:—a shallow, shoal; á grunn, aground; en er þeir Erlendr vóru mjök svá komnir at landi, þá réru þeir á grunn, i. 212; skip Gregorii sveif upp á grunn; hann kom akkeri í skip þeirra ok dró þá af grunninu, vii. 264, 265; gengu skipin mikinn út yfir grunnit, 17; ok er þeir komu út yfir grunn öll, undu þeir segl, 94 A; standa grunn, to be aground, 59, ii. 358; ganga á grunn, to come to an end (), xi. 439; silfr þat gekk aldri á grunn, ; fundning þessi reis af gömlu grunni villunnar, 548.
Skammstafanir og tilvitnanir
  • n.hvorugkyn (e. neuter)
  • A. S.Anglo-Saxon.
  • Engl.English.
  • Germ.German.
  • mod.modern.
  • metaph.metaphorical, metaphorically.
  • Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
  • Ó. H.Ólafs saga Helga. (E. I.)
  • Grett.Grettis saga. (D. II.)
  • Stj.Stjórn. (F. I.)
  • Grág.Grágás. (B. I.)
  • Fær.Færeyinga saga. (E. II.)
  • Karl.Karla-magnús saga. (G. I.)