hallmæla

sagnorðhall-mæla

t, to speak ill of one, with , 53, iv. 81, xi. 260, 442, passim.

Skammstafanir og tilvitnanir

dat.þágufall (e. dative)

Nj.Njála. (D. II.)
Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
Magn.Magnús saga jarls. (E. II.)