hefill
nafnorðkarlkyn
[from hefja, to heave; from this Norse word are no doubt derived the to haul and halyard, ‘hel’ or ‘hal’ being contracted from hefill], a term, the clew-lines and bunt-lines of a sail; láta síðan síga ór heflum (to unfurl the sail), ok sækja eptir þeim, iii. 563; lét hann þá hleypa ór heflunum segli á skeiðinni, 182 ( homlu wrongly); i. 199 distinguishes between hefill, sviptingr (reefs), hanki (blocks): hefil-skapt, a boat-hook to pull the sail down; þá þreif Ingimundr hefilskapt ok vildi kippa ofan, i. 422: hefla-skurðr, = heflan, ; mínka skal sigling með hálsan ok heflaskurð, i. 282.
II. a plane, (, from hobel.)
Skammstafanir og tilvitnanir
- m.karlkyn (e. masculine)
- Engl.English.
- naut.nautical.
- l. c.loco citato.
- n.hvorugkyn (e. neuter)
- q. v.quod vide.
- mod.modern.
- Germ.German.
- Fb.Flateyjar-bók (E. I.)
- Ó. H.Ólafs saga Helga. (E. I.)
- N. G. L.Norges Gamle Love. (B. II.)
- Bs.Biskupa sögur. (D. III.)