Yrða

hlífa

sagnorð
ð, [ hleibjan, Luke i. 54; hliban]:—to give cover or shelter to one, with ; sem ræfrit hlífir kirkjunni við regni, 95; (hann) hlífði sér ekki, gave himself (had) no shield or armour, i. 40; því at baeði hlífir (shelters) innan ok útan, x. 319, 66; h. e-m við e-u, to give one shelter against a thing, 48; ok hljópu í skóginn, ok létu hann hlífa sér, ii. 88; hlífa sér með skildi, en vega með sverði, 92.
2. to spare one, i. 163; síðan hlífði hann messudegi hins heilaga Ólafs konungs, v. 217; Þorgils hlífir sér ekki, Ísl. ii. 368; mun ek ekki hlifa þér í görðinni, 21, 262.II. reflex, to cover oneself, 581, 430.
2. to refrain, hold back, ii. 135; hann hlífðisk þá við engan mann, 26; Þiðrandi bað menn sína hlífask við fóstra sinn, 370; Þorgils hlífisk ekki við, Ísl. ii. 368.
Skammstafanir og tilvitnanir
  • Ulf.Ulfilas.
  • O. H. G.Old High German.
  • dat.þágufall (e. dative)
  • Hom.Homiliu-bók. (F. II.)
  • Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
  • Fs.Forn-sögur. (D. II.)
  • Gullþ.Gull-Þóris saga. (D. II.)
  • Fb.Flateyjar-bók (E. I.)
  • Grág.Grágás. (B. I.)
  • Nj.Njála. (D. II.)
  • Finnb.Finnboga saga. (D. V.)
  • Eg.Egils saga. (D. II.)
  • Sks.Konungs Skugg-sjá. (H. II.)
  • Njarð.Njarðvíkinga saga. (D. II.)