hnjóða
sagnorð
hnýð, hnauð, hnuðu, hnoðinn; [ hnuþo = σκόλοψ, 2 Cor. xii. 7]:—to rivet, clinch; Helgi hnauð hjalt á sverð, 66; hann þrífr upp nefsteðja einn mikinn, þar hafði Vigfúss áðr hnoðit við sverðs-hjölt sín, xi. 133; hnjóða rauða, to forge iron, 177 (in a verse), i. 177; spjót ok tveir geirnaglar í, eða sá einn er í gegnum stendr, ok hnoðit (noðin, ) at báða vega, ii. 42; ási hnauð hjarta () við síðu, the yard has clinched ribs and heart together, 113 (in a-verse); marr hnauð mínum (munar?) knerri, id.
Skammstafanir og tilvitnanir
- pres.nútíð (e. present)
- pret.þátíð (e. preterite)
- pl.fleirtala (e. plural)
- part.lýsingarháttur (e. participle)
- cp.compare.
- Ulf.Ulfilas.
- v. l.varia lectio.
- acc.þolfall (e. accusative)
- Nj.Njála. (D. II.)
- Fms.Fornmanna sögur. (E. I.)
- Fs.Forn-sögur. (D. II.)
- N. G. L.Norges Gamle Love. (B. II.)